ERIBA-HYMER Nederland

Aanstaande zaterdag 10 juli arriveren Tjerk Ridder en Peter Bijl weer in Utrecht! Zij worden om 14.00 uur op het Domplein welkom geheten door burgemeester Wolfsen.
Graag nodigen we jou uit om hierbij aanwezig te zijn en samen met ons het grote succes van de liftreis te vieren.

De details op een rijtje:
Datum: Zaterdag 10 juli
Tijdstip: 14.00 uur
Locatie: Domplein, Utrecht

Voor de ontvangst op het Domplein worden Tjerk en Peter welkom geheten door Frank du Mosch in het radioprogramma Cappuccino dat zaterdagochtend 10 juli te beluisteren is op Radio 2. Rond 9.20 uur doet Tjerk Ridder verslag van de reis en zingt hij de titelsong Unterwegs.

Graag tot zaterdag!

Beste vrienden en aanhakers,

Het doet mij genoegen jullie te schrijven vanuit een van de meest fascinerende steden van Europa: Istanbul! Na een lange, intensieve en inspirerende reis heeft Trekhaak Gezocht zijn eindbestemming van 2010 bereikt: Istanbul, Europese Culturele Hoofdstad van 2010 – en inspirerend kruispunt van continenten.
Tjerk Ridder, Peter Bijl en hun hond Dachs trokken dit jaar door Europa, met een caravan, maar zonder auto. Een symbolische reis om te laten zien dat je anderen nodig hebt om verder te komen. 10 weken, 8 landen, 3500 kilometer en 52 liften, de laatste door het geweldige Youth Caravan nodig om de eindbestemming Istanbul te bereiken.

Op het Sultanahmed plein, tussen de beroemde Ayasofia en Blauwe Moskee, werden we opgewacht door een menigte juichende Turken, camerateams en satellietwagens van het Turkse nationale televisiestation. Terwijl het belangrijkste kanaal van Turkije, TRT Televisie, een speciale nieuwsrapportage maakte, stelde de Nederlandse Wereldomroep een item samen over de reis en de laatste kilometers. Bekijk hem hier.

Trekhaak Gezocht was een waanzinnig Europees succes dat veel mensen onderweg inspireerde en in acht (!) verschillende landen het nieuws haalde.
Maar de reis gaat verder!

In de komende maanden zullen we onze ervaringen en ontmoetingen onderweg vertalen naar, onder andere, een toneelstuk en een expositie. We zullen jullie via deze nieuwsgroep, alsook via de website op de hoogte houden. Op dit moment echter kan de gloednieuwe soundtrack van de reis, ‘Unterwegs’, gezongen in het Duits, al beluisterd, gedownload en gedeeld worden!

Voor de Duitse volgers:
Trekhaak Gezocht zal op 24 en 25 juli terugkeren naar het Ruhrgebied. Als onderdeel van RUHR.2010 zullen we optreden en onze verhalen vertellen op het vliegende grastapijt, direct naast het Centraal Station in Essen.
Later, waarschijnlijk in augustus, zal VOX een korte documentairespecial over het project uitzenden dat exclusief in Servië werd opgenomen.
Voor de Hongaarse volgers:
Op 8 juli is Trekhaak Gezocht terug in Pecs om een presentatie over de reis te geven. Voor meer informatie, blijf deze site in de gaten houden.

Voor de Nederlandse volgers:
In oktober zal er een expositie over Trekhaak Gezocht komen in het Utrechtse stadhuis. Op 31 Oktober zal Tjerk Ridder een optreden verzorgen in de vorm van een theatrale roadmovie.

Voor de Belgische volgers
Kijk uit naar het augustusnummer van Che Magazine. Hierin zal een uitgebreid verslag van de reis in Servië en Bulgarije verschijnen.

Alle goeds,
Liefde en inspiratie
Uit Istanbul
Peter – Tjerk – Dachs
en het team van Trekhaak Gezocht

Mogen we uw trekhaak lenen? Bekijk de reportage die door Silvia Brens is gemaakt van de aankomst van Trekhaak Gezocht in Istanbul.

Dinsdag 29 juni zijn we om 18.00 uur met de caravan gearriveerd op het Sultanahmed plein in Istanbul. Links de Blauwe Moskee, rechts de fameuze Aya Sofia. Rondom ons, vele mensen waaronder Simon Wintermans en  een camerateam van TRT (Turkse nationale tv) en van Editie NL. (woensdag 30 juni op 4 om 18.15 uur). Missie volbracht!

Tjerk en Peter zijn vanavond onderweg naar Stara Zagora, in het zuidoosten van Bulgarije. Plan is om daar zondag wat tijd door te brengen en daarna zo snel mogelijk door te liften naar de Turkse grens en Edirne. Dinsdag 29 juni willen we in Istanbul aankomen!

Gisteren zijn Tjerk en Peter in Sofia aangekomen. Binnenkort hun verhaal op het blog hier.

Duran Duran, Billy Ocean, Feargal Sharkey, Salt’n’ Pepa, Kajagoogoo, Cyndi Lauper, Rick Astley: we zijn ruim een week in Servië en wat, behalve de vleesconsumptie, opvalt is de muziek. Overal zijn oude hits uit de jaren tachtig te horen, zo ook – of moeten we zeggen: vooral? – op benzinestations en dat lift heel niet onprettig.

Liften is een mooie manier om contact te maken.
Hoe anders is reizen met trein of vliegtuig waar contact met mede-reizigers vaak kort en meer vrijblijvend is. Als het er al is.

Bernard Lunkenbein, Duits attaché in Belgrado trekt ons met zijn Volkswagen naar een benzinestation even buiten de stad. Bordjes maken, vragen, staan, vragen, staan, duim omhoog. Een uurtje zonneschijn later ontmoeten we Milica en haar vader. Milica studeert in de hoofdstad, maar verhuist voor een zomer, terug naar haar geboortedorp. Resultaat: een auto vol studentenkamerspullen. En ook die blijken universeel: we zitten achterin in de wagen tussen een verdroogde plant, een grote tv, stapels boeken en tas met ingepakt servies. Vader Sasa drinkt onderweg halve liters bier die hij tevoorschijn tovert uit een klein koelkastje achter zijn stoel. Sasa en Milica brengen ons naar een benzinestation in de buurt van Smederevo, veertig kilometer onder Belgrado.

Bij het loskoppelen komt er een oud boertje met zakken appels op ons af. Hij vraagt bijna dezelfde prijs als een kilo in een Nederlandse supermarkt maar ach, hij kijkt er heel gelukkig bij. Ook de lokale jongens die de ramen van auto’s wassen, kijken blij als we ze een Utrecht-2018 petje geven.

Weinig verkeer op de snelweg richting Nis en al helemaal op dit benzinestation. Af en toe stopt er een touringcar. Het blijkt namelijk hier ook de lokale opstapplaats voor vakantiereizen naar Griekenland. Met de truckers van de wegsleepdienst maken we een praatje. Helemaal komen liften uit Nederland met die caravan? En dan na tien minuten: ‘waar is jullie auto dan?’

De avond valt. Gelukkig hebben we nog wat pasta en een blikje gepelde tomaten in de caravan. Een lome zomernacht langs de Servische snelweg. Het is net een roadmovie. Soundtrack: ‘I’ve had the time of my life’.

We staan in de hoofdstad van Servië. Alles is hier groter, sneller en dynamischer dan in de rest van het land, zoals het goede hoofdsteden betaamt. Tijdens deze reis begint het hele circus op iedere locatie weer opnieuw, zo ook in Belgrado. Fijn om hier een aantal dagen aan ons kampement te kunnen bouwen. De eerste overnachting op de parkeerplaats van het Sava Center was prima maar wat ruw: geen douche, toilet, stromend water en geen schaduw. Als we via telefoon aangeboden krijgen om te verkassen naar de ‘beste plek van de stad’ pakken we dat met beide handen aan.

Binnen een kwartier rijdt de telefonisch geregelde auto met trekhaak voor. De chauffeur die geen Engels of Duits spreekt brengt ons een stuk buiten de stad, naar een terrein direct aan een groot meer. We koppelen ons mobiele huis los van de wagen en bedanken de chauffeur.  Het onweert en het regent. De Esja regenjas komt, voor het eerst tijdens de reis, uit de kast. Als een verdwaalde Bassie & Adriaan lopen we lichtelijk verstrooid rond over het terrein. Het is avond en we hebben geen idee waar we precies zijn aanbeland. Maar kiosken, fitnesscentra, kegelbanen, buitendouches en een restaurant, doen wat belletjes rinkelen. Ook is er een fietsverhuur op het terrein dat, vreemd genoeg dag en nacht geopend is, maar dat komt goed van pas als je laat in de avond arriveert. Een vriendelijke ober legt uit dat het een recreatie en – sportterrein is, Ada Cijangala genaamd. Normaal gesproken mag je op de ‘Ada’ niet overnachten maar de arm van Biljana, onze beschermengel uit Novi Sad, reikt ver. Gelukkig maar, het terrein is als standplaats een schot in de roos.

De volgende dag blijkt het fietspad naar het centrum door de hoge waterstand van de Donau ondergelopen te zijn en zijn we genoodzaakt om over de snelweg een half uur naar het centrum fietsen. Niet zonder gevaar blijkt. Een put zonder deksel, gaten in de weg, veel ruw verkeer dat toetert en – ughe ughe – blaast. We hebben deze dagen een vol programma. Een bezoek aan de Nederlandse ambassade, interviews voor kranten en tv bij de caravan en een interview in de studio van Radio Beograd. Onze host, Katarina Epstain, heet ons welkom in het nogal communistisch aandoende gebouw. Ruim een uur zitten we met Katarina en de organisator van het ‘Summertime’ festival aan tafel. ‘Unterwegs’ live op de Servisch radio, en een heel goed gesprek. Heel speciaal.

Nog specialer is om dé WK wedstrijd van het moment te zien, Servië – Duitsland. Overal zijn grote flat screen televisies geïnstalleerd, de cafés’s en terrassen puilen uit. De sfeer is opgewonden en gespannen. Als Servië in de eerste helft scoort juicht de stad, als Duitsland daarna een penalty mist, minstens zo sterk. Wanneer de 1-0 overwinning een feit is buldert Belgrado uitzinnig. Auto’s met Servische vlaggen uit de ramen rijden toeterend door de straten. Iedereen op straat feliciteert elkaar. Grappig genoeg worden Peter en ik door een televisieploeg van de straten geplukt om een reactie te geven.  s’Avonds zijn we op het Servische journaal.

Via twitter hebben we Darko Stanimirovic, een fotograaf uit Belgrado leren kennen. Hij nodigt ons uit om samen met zijn vriendin Ana te dineren, en jawel, guess what: balkan grill. Hij neemt ons mee naar Grad, een jong en hip cultureel centrum,  mede gerealiseerd door Felix Merits uit Amsterdam. Er draait een goede DJ maar, belangrijker voor ons op deze reis: er blijkt ook goed werkend Wi-Fi netwerk. Bloggen met oordoppen in terwijl de beat en bastonen flink door je broekspijpen stampen: noem het gerust een ervaring.

Net als de terugweg: als we s’nachts, na een dag vol interviews en ontmoetingen bepakt en bezakt met laptoptassen en gitaarkist terug fietsen over de snelweg zie ik in de middenberm vier grote honden liggen. Wanneer ze ineens opspringen en een heel stuk luid blaffend en grommend met ons mee beginnen te rennen is het gauw duidelijk dat het wilde honden zijn. We hebben het geluk dat met het verkeer: door de auto’s op de weg kunnen ze niet heel dichtbij de fiets komen anders waren we flink de bok. Ineens kan ik me levendig voorstellen hoe het moet zijn om door een groep wolven te worden aangevallen. Gelukkig zit Dachs niet in het mandje van de Joep fiets maar veilig thuis in de caravan. Belgrado mag dan groter, sneller en dynamischer zijn dan de rest van Servië, hondje ‘autostop’ eet gewoon haar brokjes. Op naar het zuiden.

De titelsong van de reis. Geschreven in februari geinspireerd door alle bijzondere ontmoetingen.

Unterwegs (link naar het nummer) (videoopname uit Belgrado)
Unterwegs kann zu Hause sein
Unterwegs, es gibt keine Pause nein
Unterwegs in das Leben herein.

Ich verließ meine Heimat
An diesen kalten Morgen
Ich wusste nicht wohin
das macht mir aber keine Sorgen
Ich spüre einen neuen Tag, es ist klar was er sagt
Es gibt keine Grenze, ich darf sein wer ich bin

Unterwegs kann zu Hause sein
Unterwegs, es gibt keine Pause nein
Unterwegs in das Leben herein.

So viele schöne Menschen
Zeigen mir ihren Raum
So viele schöne Menschen
Jeder mit seinem eigenen Traum
Schritt um Schritt hinaus, so könnten wir das zusammen machen
Hell und klar, stolz und wahr, so könnten wir es schaffen.

Unterwegs kann zu Hause sein
Unterwegs, es gibt keine Pause nein
Unterwegs in das Leben herein

Herkunft und Tradition (ich schaue es an)
Sprache und Religion (ich schaue es an)
Meinung und Perspektive (ich schaue es an)
Das ist von dir
Das ist von mir
Das könnte doch einfach einig sein

Unterwegs kann zu Hause sein
Unterwegs, es gibt keine Pause nein
Unterwegs in das Leben herein.

Dinsdagochtend, 07.30 uur. Ondanks de korte nacht ben ik vroeg wakker. Het is al flink warm en dat helpt om van de caravanbank te komen. Direct, voordat Cordula en Jens met hun camera arriveren, neem ik buiten aan het stadsstrand een snelle douche om daarna met het gaspit-espressomachientje een straffe bak te zetten. We drinken de koffie in de schaduw van de hoge bomen van de parkeerplaats als onze nieuwe Duitse vrienden in hun huurauto -zonder trekhaak- aan komen rijden. Dragan, de broer van Biljana, heeft aangeboden om ons met de caravan bij het eerste benzinestation richting snelweg te brengen want caravanliften vanuit het centrum van een stad blijkt in de praktijk welhaast onmogelijk.

Cordula en Jens volgen ons vandaag voor de Duitse nationale televisie, voor een lange reportage in het VOX-programma Auto Mobil. Ze ervaren spoedig wat het is om trekhaak gericht te zijn oftewel, ‘auto konten kijken’. Alleen de automobilisten met trekhaak spreken we aan en zoals wij inmiddels weten kan het lang duren voordat je een rit te pakken hebt. De thermometer van het tankstation geeft 38 graden aan, de zon zindert aan de horizon. Dachs ligt hijgend naast haar waterbakje, tong uit haar mond, onder een lage boom. Peter en ik wisselen het staan en vragen met het kartonnen bordje ‘Auto-Kuka? Beograd’ af. Ik speel gitaar staand tussen de benzinepompen en schrijf wat aan een blog tussen het lawaai en de uitlaatgassen van het verkeer.

Opvallend is dat er in de Balkan nog heel veel oude wagens rijden van merken die je al bijna vergeten was. Verbaasd zie ik over de vluchtstrook een heuse fiets met afgeladen kar erachter voorbij zoeven. Een zigeuner jongen komt, ook met de tweewieler, een oud plastic kinderzwembadje vol lucht blazen aan de bandenspanningmachine.

Na twee uur is aan Cordula’s gezicht af te lezen dat ze het wachten beu is en dat ze twijfelt of we hier vandaag nog weg komen. Peter en ik, gepokt en gemazeld in de caravanlifterij, hebben daarover weinig twijfels. Dan, na drieëneenhalf uur noeste arbeid, heeft Peter beet. Dragan Latinovic haakt ons aan zijn blauwe Renault 4 die al uit elkaar lijkt te vallen als je er naar kijkt. Peter gaat voorin, Dachs en ik achter. De bank is eruit gesloopt, daarvoor in de plaats zit ik op de gastank.

Dragan maakt met handen en voeten duidelijk niet te roken: door de hele auto walmt het naar een fossiele brandstoffen. Dat ook deze wagen geen elektrische aansluiting heeft om de lichten van de caravan te laten werken, blijkt wederom geen reden om ons niet mee te nemen. Over de elektrische aansluiting gesproken: het starten gaat niet met een sleutel maar door middel van twee draadjes, die met elkaar in contact gebracht moeten worden. Onderweg maakt Dragan vol enthousiasme in gebrekkig Engels duidelijk dat hij de auto voor 150 euro heeft gekocht. Ook krijgen we zijn rijbewijs te zien, dat is best een geruststelling.

Tijdens de rit, zittend achterin op de gastank houd ik steeds in de gaten of de caravan nog achter de roestende Renault 4 hangt. Gelukkig is deze rit maar kort, naar het eerste benzine station op de E75. Daar is het wederom wachten (want weinig verkeer op dit tankstation), maar dit keer zitten we met lunch in de schaduw van een prachtige grote Japanse Ginko (voor de bomenliefhebbers onder ons). Cordula en Jens voelen na de spannende rit met de Renault 4 – inclusief supersonische binnenboordcamera – ook de lol van het caravanlift avontuur. Nog 80 kilometer te gaan naar Belgrado: hoe lang zou het dit keer duren en met wie?

Tegen vijven rijden de Servische truckers, Miki en Dimitri het tankstation op. Ze zijn met een lading medicijnen van Utrecht via Berlijn naar Belgrado onderweg. Weer is het met handen en voeten communiceren en helaas hebben ze ook geen elektrische koppeling voor de caravan achter hun truck. Maar ze lachen vriendelijk en knikken veel. Na een trekhaakdop en Utrecht-pet als geschenk, bieden ze bieden een drankje aan. Ik haal mijn gitaar te voorschijn om ‘Unterwegs’ voor ze te zingen. Na het laatste akkoord maken ze duidelijk: “aanhaken maar” Gaaf, met de caravan achter een vrachtwagen. Dat is een première!

Door de handen-en-voetencommunicatie is het niet direct duidelijk waar ze ons zullen brengen en bij een benzinestation vlak voor de hoofdstad van Servië stoppen we. Onderweg had Miki wat zitten telefoneren en nu blijkt dat hij zijn schoonzoon, Slobodan Arsic, had gebeld die goed Engels spreekt en speciaal hierheen is gekomen om als tolk te fungeren. Voor de Duitse tv-camera legt Slobodan uit dat zowel Miki als Dimtri het een heel sympathiek en bijzonder project vinden en dat ze dat boven de mening van hun werkgever vonden gaan. That’s the spirit!

s’Avonds staat de caravan voor het Sava Center in het nieuwe gedeelte van de stad en nog iets later zitten we met Cordula en Jens aan tafel in het centrum. Grote porties, moe maar heel voldaan. Wat een trip. Impressies van deze dag zijn over twee maanden te zien op nationale Duitse televisie: Auto Mobil op VOX. Hou deze site in de gaten voor de links.

Ik heb sinds gisteren steeds het door mij zelf verbasterde nummer ‘Feliz Novi Sad’ in mijn hoofd. Maar het is verre van een Spaanse kerst. We zijn gearriveerd op een fantastische locatie midden in een Servische zomer. We staan direct aan het strand van de Donau, die trouwens momenteel ongekend hoog staat. Een zwembaai met allerlei houten kioskjes, terrasjes, sport – en velden om te zonnen. s’Avonds verzamelt half Novi Sad zich om hier op een enorm scherm open-air WK te kijken en nog later op de avond verandert het strand in een lovers lane. Gekleurde lichtjes, eten en drinken op terrasjes, een rond wandelend zigeunerorkestje roepen bij mij een sfeer op die het midden houdt tussen festival de Parade en een boulevard gelegen aan zee.

Biljana Marceta van reisbureau Magelan heeft, naast deze sublieme caravan standplaats, van alles voor ons geregeld. Een rondleiding door de historische binnenstad. We herkennen in de kleurrijke dekbedekking van de kathedraal op het Vrijheidsplein het werk van de Zsolnay porselein fabrieken uit Pécs. Bij navraag bij onze gids blijkt Novi Sad de zusterplaats van Pécs te zijn. Een bezoek aan het stadhuis, een lunch met traditionele Balkan grill (wederom grote porties), radio – en televisie interviews (eveneens grote porties).

Sinds gisteren zijn ook reporter Cordula en cameraman Jens in Novi Sad gearriveerd. Morgen liften ze met ons mee richting Belgrado om een reportage te maken voor het VOX-programma ‘Automobil’, het best bekeken autoprogramma van Duitsland.

Er gebeurt iedere dag tijdens deze reis zoveel, veelal spontaan en onverwacht, dat het dagelijks bloggen er soms bijna bij inschiet. Zo zit ik tegen middernacht op een van de terrassen de belevenissen van vandaag op schrijven. Als het terras sluit ligt Peter al in de Wohnwagen en Dachs in een kringetje aan mijn voeten te slapen. ‘Feliz Novi Sad’ zingt nog steeds door mijn hoofd. En komt er vast pas uit als we uit deze prachtstad weg zijn.

Vandaag om 16.00 uur wordt de wedstrijd Servië – Ghana gespeeld. Belangrijk dus om voor die tijd in Novi Sad te arriveren lijkt ons, gezien het verkeer. Met kartonnen bordjes Auto-Kuka- Ilok, staan we langs de weg. De vroege bezoekers op het terras van café Piramide kijken vol ongeloof naar onze Hitchhike- kunsten, maar hoe meer kilometers we af hebben gelegd des te opmerkelijker de reis is – en dat werkt in ons voordeel.

Na een half uur hebben we een rit te pakken. Een wat oudere Kroatische man die geen Duits of Engels spreekt weten we met handen en voeten uit te leggen wat de bedoeling is. Ik zit met Dachs achterin zijn Opel Kadett tussen een aggregaat en een paar jerrycans vol benzine. De man brengt ons tien minuten verderop naar de andere zijde van Vukovar. Dat lijkt misschien niet ver maar uit ervaring weten we: iedere rit telt.

We worden losgekoppeld bij een bushalte voor een klein winkeltje. Een bestuurder van een Lada 4-drive stopt voor een verkoelend drankje en zwaait vriendelijk. Hij steekt de straat over voor een praatje. De Kroaat in kwestie heet Igor Mihelic, spreekt goed Engels, en is landmeter van beroep. Igor heeft een vrije dag maar biedt aan dat als we geen rit kunnen vinden hij ons vanavond naar de grens wil brengen. We wisselen telefoonnummers uit, maar wat blijkt: na een kwartier is Igor al terug. “Hebben jullie zin om te lunchen?”

Even later zitten we met zijn vrouw Marica en hun kinderen aan tafel in de tuin van hun huis direct gelegen aan de Donau. We ontmoeten ook hun vrienden Boro, Ivan en Snjezana Raka.
Na de lunch brengt Igor ons met zijn zoon Petar naar Ilok, de grensstad met Servië. Onderweg komen we door rustieke dorpjes, langs uitgestrekte velden, bloeiende bermbloemen en ooievaarsnesten op houten elektriciteitsmasten.

Ook aan deze grens verbaasde reacties. De Kroatische post ligt aan de ene zijde van de Donau, de Servische aan de andere. De brug ertussen is steil, dus een duwing is geen optie. Een vlotte douaniere regelt terstond de rit over de rivier. Een Servisch echtpaar, wederom met handen en voeten communicerend, haakt ons aan. Dat hun auto geen elektrische koppeling heeft om de lichten van de caravan te laten werken is geen probleem. De douaniers aan Servische zijde reageren met ongeloof en na een korte paspoort controle laten ze ons met een vertwijfeld ‘bye’ verder gaan.

Servië – Ghana volgen we via Servische radio op het eerste benzinestation van Bajka Palanka. Aan het gejuich horen we dat er een doelpunt is gevallen maar geen idee nog voor wie. Door de wedstrijd is er bijna geen auto op de weg maar als blijkt dat Servië met 0-1 heeft verloren komt het verkeer weer op gang.

Igor Karakasevic en Marco Simic haken ons, na twee uur met de duim omhoog gestaan te hebben, aan de ‘Kuka’. Nog tweeënveertig kilometer naar Novi Sad, de tweede stad van Servië. Alwaar Biljana Marceta, hoofd van het toerismebureau, al voor ons klaarstaat met een warm welkom. Met Igor, Marco en Biljana doen we een late night diner in het centrum. De salade bedoeld als bijgerecht blijkt al een hele maaltijd op zich. Het is geen uitzondering: Biljana legt uit dat de porties in dit land allemaal royaal zijn. This is Serbia! Welcome!

Vroeg uit de veren, ontbijt in de zon en duwen maar! Vijftig meter naar de grenspost. Ik had een hoop rompslomp verwacht maar de Hongaarse douaniers komen naar buiten met hun camera in de aanslag om het tafereel te fotograferen. Gastvrij krijgen we een drankje aangeboden en na een kort concert mogen we door naar de Kroatische grenspost. Na blikken van ongeloof en enkele stempels in ons paspoort aldaar kunnen we officieel de Europese Unie verlaten.

Een lange, wat omhoog lopende, landweg met aan weerzijde rode klaprozen en andere veldbloemen brengt ons in de Balkan. Spannend, dit voor mij nieuwe land, dit nieuwe gebied. De zon schijnt ondanks het vroege uur fel. Na tweehonderd meter schrijf ik met een dikke stift ‘Auto-Kuka, Osijek’ op een kartonnen bordje. De cafébaas van gisteren had ons verzekerd dat op zaterdag er veel verkeer de grens zou passeren maar dat valt tegen. Na een half uur komt er een Fransman op de fiets langs. Hij verteld dat hij gelijk na zijn pensioen op de fiets is gestapt voor een reis langs de Donau. Ook hij is op weg naar Istanboel. Mooi om andere reizigers tegen te komen. Inspirerend om te zien dat vele mensen hun dromen volgen. We zwaaien elkaar na. Ontroerend om hem weer als een stipje, door de korenvelden, aan de horizon te zien verdwijnen. Mensen op reis.

Een lokale arbeider in een busje stopt maar heeft geen trekhaak. Veel mensen zwaaien vriendelijk als ze langsrijden maar een lift blijft vooralsnog uit en de weg loopt teveel omhoog om de caravan te duwen. Twee uur later, net als als ik “hoe lang zouden we hier staan?” de broeierige hitte in zucht,  stopt een Mercedes met Duits kenteken. Een Kroatische man van een jaar of zestig haakt de caravan aan. Onderweg verteld hij dat hij gedeeltelijk in het Kroatische dorp Tenja en gedeeltelijk in Oberhausen woont.

Ik weet niet of het aan mij ligt maar ik vind het nog steeds, na al die afgelegde kilometers, bijzonder dat iemand een onbekende met zijn hond en caravan meeneemt. De situatie wordt nog meer bijzonder als de man ons later thuis uitnodigt en de deur achter zijn metaalwerkplaats opent en trots een enorme volière met een verzameling van achtendertig papagaaien, Ara’s, grijze roodstaarten en kaketoes, laat zien.

Even later brengt hij ons dertig kilometer verder, naar het stadje Vukovar. We staan precies voor het nieuw geopend café Piramide. Selina, een serveerster, voorziet ons van pizza en salade en verteld over deze stad die zo zwaar is getroffen tijdens de Balkanoorlog. Het is indrukkenwekkend om zo direct geconfronteerd te worden met sporen van een oorlog, zo dicht bij huis en van zo betrekkelijk kort geleden. Tegen middernacht wandelen we langs de vele huizen die kogelgaten in de muren vertonen, het in onbruik geraakte station en compleet stuk geschoten gebouwen. Ook ontdekken we een oorlogsmonument op een onverwachte plek namelijk naast het plaatselijke voetbalveld. De sproeiers op het voetbalveld staan aan. Drie dagen heb ik niet gedoucht. Ik klim over het hek en spoel, al naakt rennend in cirkels, de hitte, het zweet, het vuil en alle heftige indrukken van mij af.

Toen Peter en ik vrijdagavond, de caravan voortduwend, de laatste meters in Hongarije te voet aflegden, kwam de cafébaas van de allerlaatste pleisterplaats voor de grens verbaasd vragen waar de reis heen ging. Hoewel hij gebrekkig Duits sprak werd duidelijk dat een vriend binnen een half uur, vermoedelijk met auto met trekhaak zou arriveren, en dat die vriend mogelijk ons de lift over de grens kon geven.

Binnen vijf minuten zaten we, als enige gasten op het terras, zweet op de rug,  muggen op arm, aan een verkwikkende glas priklimonade. Na een uur was de Trekhaakvriend nog niet gearriveerd maar wel twee Bosnische vrachtwagen chauffeurs. We werden door de op Rachel Hazes lijkende serveerster van versnaperingen voorzien. Met veel bravoure bediende de plaatselijke femme fatale de Bosnische vrienden van Amstel. De café baas was ondertussen druk in de weer met een nog groter goed. Het installeren van de schotel antenne om het net begonnen WK op het terras te kunnen ontvangen. Sneeuw, kleur, en zwart – wit beelden wisselde bij elke beweging zich af.

Na een zinderend Frankrijk – Uruguay, eindstand 0-0, was de Trekhaakvriend nog steeds niet gearriveerd. s’Nachts op de parkeerplaats van het café konden we tussen al het geblaf van lokale hondenverzameling en de hitte de slaap maar moeilijk vatten. In plaats van schapen tellen werd het hardop de voordelen van een caravan boven een tent opsommen. En zo word je, voor je er erg in hebt, toch langzaam maar zeker een heuse cara-fan.

In de schaduw van een aantal grote Lindebomen staat op een eenvoudig parkeerterrein een blauw-groene Nederlandse caravan zonder auto. Een veld met stevige houten speelinstrumenten, wat huizen met muren eromheen en daarachter velden met zomerse gewassen. Vogels fluiten, krekels tsjilpen. De zon schijnt krachtig, de lucht is warm en loom. Eén lange straat met vrijstaande huizen, een kerkje, een buurthuis en een benzinestation dat ook dienst doet als eenvoudige supermarkt, vormen samen het dorp Udvar. Als je niet beter weet zou het zo een klein Frans plattelandsdorp kunnen zijn maar we staan tweehonderd meter voor de Hongaars-Kroatische grens, tevens de buitengrens van de Europese Unie.Een hoge wachttoren, een douanepost met douaniers van zowel Hongaarse als Kroatische nationaliteit en een kilometer stilstaande vrachtwagens roepen oude grensgevoelens op van weleer, van voor het Europese Schengen verdrag. Jan Kennis, Nederlands Cultureel Attaché in Hongarije, heeft ons hier gisteren gebracht. Daarvoor waren we feestelijk uitgezwaaid vanaf de Flying Grass Carpet (het rondvliegende stadspark) door honderd vijftig kinderen, docenten, wat journalisten en Ágnes Simon, een official van de organisatie Pécs 2010. Onderweg heb ik genoten van het Hongaarse platteland. Veel Mais- en korenvelden en net als in Limburg veel Christuskruizen langs de kant van de weg, boerderijen en verlaten tankstations. Kortom een prachtig vakantieland. Na de rit hebben we met Jan zijn voornemen ingeblikt dat hij voor juni 2016 in een historisch Hongaars dorpje de oude watermolen in ere wil herstellen.

Koken op het fornuis in de caravan en de maaltijd opeten onder een heldere sterrenhemel geeft de start van deel twee een vakantie-achtige inslag. Maar er is werk aan de winkel. Vandaag weer een grens over, de Europese Unie uit de Balkan in. Spannend. Benieuwd ook hoe we de caravan er overheen krijgen, misschien wordt het wel een duw-ing!

“SZia Pecs, Európa Kulturális Fövárosa!” De caravan, Dachs en ik zijn na drie maanden terug in Pécs voor de start van deel-2 en nu kan ik voorgenoemde zin wel goed uitspreken. Na de persconferentie toen werd, de volgende dag in een krant, mijn eerste stuntelige uitgesproken Hongaarse zin vrolijk geciteerd. Tijd doet soms wonderen. Niet alleen bij het leren van een taal maar ook met het weer. Waar het bij mijn bezoek in februari flink sneeuwde en stevig vroor is het nu zonnig, warm, 30 graden Celsius. De stad ziet er totaal anders uit. Niet alleen doordat iedereen nu in zomer kleren loopt, maar ook alle renovaties zijn klaar. Waar in de winter veel in de steigers of achter hekken stond glimmen nu pleinen, fonteinen, vlaggen zodat je je soms in een sprookjespark waant. Ja, het voelt zelfs als thuis komen hier in Hongarije, en hoe mooi is dat om te ervaren in een land waar ik een paar maanden terug nog nooit was geweest. Morgen gaan we van start, door de Balkan naar Istanbul. Planning is door Kroatië, Servië, Bulgarije met de caravan naar Turkije te liften. Peter ’super aanhaker’ Bijl  is ook gearriveerd en reist het hele traject mee. We gaan Simon Wintermans (ontmoet en aangehaakt tijdens deel-1) achterna die de Culturele Hoofdsteden van Europa sinds begin april van dit jaar op de fiets met elkaar verbindt. We hopen zo eind juni tegelijk tijdig in Istanbul aan te komen. Remco Timmermans (ook aanhaker van het eerste uur) heeft toegezegd ons in juli op te komen halen. Maar zo ver is het nog niet, morgen geeft Jan kennis (Nederlands Cultuur Attaché in Hongarije) vanaf de Flying Grass Carpet de eerste lift richting Kroatië. Up we go! Nieuwe landen, nieuwe mensen, nieuwe liften. Ich bin gespannt!

Eind mei heb ik een fantastische week in Shanghai beleefd. Ik ben erheen gevlogen (in China hebben ze namelijk nog geen trekhaken) voor een optreden in de theaterzaal van het Dutch Culture Center. De afgelopen weken thuis heb ik gebruikt om de ervaringen van ‘deel 1′ samen te brengen in een theatraal reisverslag. Universele thema’s die ik tijdens ‘Trekhaak gezocht’ ervaren heb vormen in deze voorstelling de rode draad. Aan de hand van deze thema’s worden de ontmoetingen van onderweg omgezet in verhalen, beelden en muziek.

Op de dag dat ik in Shanghai aankwam was ik ’s avonds te gast op de eerste Utrecht avond in the Dutch Culture Center. The Holland Baroque Society, C-mon & Kypski en de Utrechtse dichter Ruben van Gogh smolten hun talenten samen in één optreden. De diverse acts werden ook verbonden middels, een speciaal door studenten van de HKU ontworpen animatie show. Bijzonder was dat een heel gepassioneerd Chinese muzikante op een traditioneel Chinees snaarinstrument tijdens een nummer van C-mon & Kypski meespeelde. Klassieke, traditionele – en moderne muziek kwamen mooi samen tijdens deze avond.

Mijn eerste twee dagen in Shanghai stonden geheel in het teken van repeteren in de zaal met licht, beeld en geluid. Spannend om in de voorstelling met vier verschillende talen te werken. De vertellingen in het Engels, Nederlandstalige liedjes met vertalingen in het Engels en Chinees, en de première van de nieuw geschreven titel song: ‘Unterwegs’. In het Duits dus.
De tweede culturele Utrecht avond werd geopend door de pianist Rian de Waal, die een lezing en een concert combineerde. Hij nam het publiek mee terug naar de 19de eeuw, naar de tijd waar de wereld kennis maakte met opera’s van o.a. Verdi, Bellini en Rossini. Ook Rian de Waal bracht speciale gasten mee. Zangeres Marion van de Akker zong een aantal aria’s en samen met de Chinese pianisten Wen Shi en Yingdi Sun speelde Rian, gedrieën gezeten achter de vleugel, een compositie in arrangement voor zes handen. Na de pauze was het aan mij, voor een gedeeltelijk Nederlands en een gedeeltelijk Chinees publiek, hoe opwindend! Bijzonder om de ervaringen van de reis, aan de andere kant van de wereld te mogen laten klinken. Met dank aan alle aanhakers in Europa, moving Shanghai!

De dag na het optreden heb ik het terrein van de Wereld-expo bezocht. ‘Happy Street’, zoals het Nederlands Paviljoen heet, is een fantasievol en avontuurlijk ontwerp van de kunstenaar John Körmeling. Een omhoog cirkelende straat waarlangs allerlei bekende en minder bekende Nederlandse huizen staan. In de huizen en langs het traject worden de Expo bezoekers getrakteerd op Neerlands trots zoals: waterbouw, Nijntje, architectuur, Armin van Buren, Nederlandse delicatessen, design, Rietveld, en zelfs een authentiek draaiorgel. De kleurrijke en kermisachtige sfeer op ‘Happy Street’ vroeg gewoon om een spontaan akoestisch optreden van mijn kant. Moving Shanghai!

Opwindend deze Aziatische wereldstad,  met meer inwoners (rond de 20 miljoen) dan in heel Nederland.
‘A better life a better city’ luidt de leus van de Wereldexpo 2010. Up we go, deel-2 van ‘Trekhaak gezocht’ staat voor de deur, moving Europe!

Liftend met caravan, maar zonder auto, reisde de Utrechtse muzikant Tjerk Ridder deze winter door Europa. Bestemmingen: de Europese Culturele Hoofdsteden van 2010: Ruhr (Duitsland) en Pécs (Hongarije). Maar het eigenlijke hoofddoel van Trekhaak Gezocht was de reis zelf. En die was op zijn zachtst gezegd overweldigend. Zo ook op mediagebied, Ridder haalde de nationale tv in liefst vijf Europese landen, en groeide uit tot een ster in Hongarije. Tijdelijk terug in zijn thuisstad Utrecht, verwerkt Ridder de komende weken zijn bijzondere ontmoetingen en ervaringen in liedjes voor zijn nieuwe album. Ridder presenteert dit album eind mei op de Wereldexpo in het Chinese Shanghai, daarna gaat de reis door naar Europese Culturele Hoofdstad numero drie: Istanbul.

Symbolische reis

Trekhaak Gezocht is een symbolische reis, waarin Ridder het centrale motto: ‘Je hebt anderen nodig om verder te komen’ letterlijk neemt.

Ridder en reisgenoot Peter Bijl (die aanhaakte in Essen) zochten auto’s met trekhaak om hen – en de caravan – verder op weg te slepen. Chauffeurs werden onderweg gevraagd naar hun dromen, en een ‘individuwtje’ in de rug gegeven om deze ook na te leven.

Het bleken de uitgangspunten voor een bijzondere reis. De eerste etappe voerde Ridder, en zijn tekkel Dachs van Utrecht, via het Ruhrgebied tot aan Pécs in Hongarije, twee van de Culturele Hoofdsteden van 2010. In de twee maanden na de eerste lift op 3 januari – gegeven door de Utrechtse burgemeester Aleid Wolfsen – volgden ruim dertig lifts, en een veelvoud aan bijzondere verhalen en impressies.

Mediacircus

Tegelijkertijd ontstond rond Trekhaak Gezocht een internationaal mediacircus. Naast talloze kranten- en radio-interviews, volgden er nationale tv-reportages in liefst vijf landen: Nederland, België, Duitsland, Oostenrijk en Hongarije. De Hongaarse RTL, grootste zender van het land, maakte rond Ridder zelfs een prime-time-item, dat om 20.00 uur werd uitgezonden als opener van het Hongaarse shownieuws. Op de Hongaarse voorpagina’s werd zijn naam afgekort tot een amicaal, kort maar krachtig ‘Tjerk’.

Culturele Hoofdstad

Ridder beschreef zijn ervaringen onderweg dagelijks in blogs, te vinden op deze site. Tijdelijk thuis in Utrecht, verwerkt hij deze, naast interviews met o.a. Spijkers met Koppen, momenteel tot liedjes voor zijn nieuwe album. Dit presenteert hij eind mei in Shanghai, als onderdeel van het Utrechtse programma tijdens de Wereldexpo 2010. In dit programma staat Utrecht als stad van ‘kennis en cultuur’ centraal. In het cultureel programma, waarin o.a. ook C-mon & Kypski optreden,presenteert Utrecht zich daar als kandidaat voor de Culturele Hoofdstad-titel in 2018. Dat jaar is Nederland, voor het eerst sinds Rotterdam 2001, aan de beurt voor dit  bijzondere Europese predikaat. Utrecht 2018 is een van de kandidaten.

Onderweg naar huis, tijdens alle kilometers van Praag naar Utrecht heb ik ruim de tijd om alle belevenissen en ontmoetingen van deel 1 de revue te laten passeren. Van het vertrek op het Domplein met burgemeester Wolfsen. De eerste winterse week in Nederland met het warme welkom in Limburg. De knallende opening van Ruhr 2010 op het Zollverein terrein in Essen. De enorme gastvrijheid in het Ruhrgebied: Tom’s Kiosk, het Bergbau museum in Bochum, opzoek naar de burgemeester van Dortmund, de familie Distelhoff in Castrop Rauxel, de jachthaven met de Hongaarse goulashsoep in Oberhausen en de terugkeer met de Duitse televisieploeg naar het Zollverein terrein in Essen. Halverwege de rit terug naar huis doen we een koffie op het Duitse benzinestation Haidt waar ik drie dagen vaststond in de vrieskou. Dit keer aan de andere kant van de A3 en maar 20 minuten. De studentenstad Erlangen met Hotel de Rote Adler zal ik ook nooit meer vergeten. Samen met Peter Bijl terug de snelweg op, naar Oostenrijk, met de  paardentrainer Sonja. Linz, Wenen. De overgang naar de Balkan met alle mooie verrassingen van Hongarije. Het warme welkom van de Wintermans familie in Pécs. Magie!

Ontmoetingen met plekken en mensen van wie je het bestaan niet wist. Kartonnen bordjes, sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Hoe anders is het om zo langzaam, stap voor stap, te reizen. Hoe anders beleef je dan de grote – en kleine overgangen. De verschillen en overeenkomsten.

Ik ben, zei het tijdelijk, thuis in Utrecht. Ik geniet van de luxe van een douche, eigen bed, en water uit de kraan (”hé, het is niet bevroren!”). Ik kijk uit om de nummers uit te werken en de opnames van mijn nieuwe album voor te bereiden. Ik kijk uit naar het optreden op de Wereldexpo in Shanghai en ook naar het vervolg, deel 2: Pécs naar Istanbul.

Trekhaak gezocht deel 1 waren 33 lift ritten in 7 weken. Het precieze aantal kilometers weet ik niet. Ook besef ik waarschijnlijk pas de helft van de impact van deze ervaringen.

Ik wil graag uit de grond van mijn hart alle mensen bedanken die deze reis mogelijk hebben gemaakt. Je hebt namelijk echt anderen nodig om verder te komen. Ik heb het figuurlijk én letterlijk mee gemaakt. Nogmaals dank: voor de hulp, het vertrouwen en het goede gezelschap. De reis gaat door, life is a journey!

Zaterdag rond de klok van 15 uur verlaat de caravan Pécs, Culturele Hoofdstad 2010. Achter de auto van Remco Timmermans die tijdens de Trekhaak gezocht reis de derde rit aanbood, via het Balaton, wat tijdelijk meer op een schaatsbaan lijkt dan een populaire  vakantie- zwem-bestemming, naar Bratislava in Slowakije. Later bij de grens van Tsjechië werden we aangehouden door de douane en moest de caravan door een scanner. Een Nederlandse caravan, laat op de zaterdagavond door de Balkan wekt natuurlijk argwaan. Een speciale truck uitgerust met een enorme röntgen scanner die in een keer over de auto en caravan heen kan, had ik nog nooit gezien. Nadien kwam er ook een drugshond aan boord. Maar het enige wat de Herdershond vond was een wat slaperige Dachs. Na de stop van dertig minuten, vriendelijke douaniers overigens, mochten we doorrijden. Rond middernacht kwamen we aan in Praag. Is Praag eigenlijk ook de Culturele Hoofdstad van Europa geweest? Tijdens de Trekhaak gezocht reis heb ik nog nooit op een echte camping gestaan maar helaas was de stads camping op dit uur al op slot, dus geheel in traditie, weer tussen de vrachtwagens op een benzine station de nacht doorgebracht. Dan zijn zonnepanelen op het dak echt een uitkomst. Ik heb tijdens de reis namelijk wel geteld, eenmaal aan de 230 volt gestaan. Nog een aanrader: een stad bezoeken op de vroege zondagmorgen. Wat is Praag mooi! Na het ontbijt draait de caravan het plein af. Op de Tom-Tom de bestemming: Utrecht, Nederland. 840 km, verwachte aankomsttijd 20.00 uur.